2009-09-25

Θλίψη

Δεν έγραψα νωρίτερα μέσα στην εβδομάδα για τα πολυθρύλητα debate, αφενός γιατί δεν είχα χρόνο, αφετέρου γιατί δεν είχα τίποτα να πω, ίσως γιατί δεν μας είπαν και τίποτα τα debate.

Η προεκλογική περίοδος (αλλά και τα debate όπως την αποτύπωσαν) είναι να σου προκαλεί θλίψη και γέλωτα μαζί...

Ο Κωστάκης προκαλεί θλίψη στην προσπάθεια που κάνει να μας πείσει ότι από 5 Οκτωβρίου θα κάνει όσα δεν έκανε από το Μάρτιο του 2004.

Ο Γιωργάκης προκαλεί θλίψη γιατί ουσιαστικά δεν μπορεί να αρθρώσει λέξη όταν μιλάει (εμένα μου δημιουργείται η απορία πως θα μας εκπροσωπήσει αυτός ο άνθρωπος που τραυλίζει).

Η Αλέκα είναι στο δικό της ξύλινο κόσμο του απαρχαιωμένου κομμουνισμού με τα ίδια συνθήματα από το 1920. Δεν ξέρω αν μου προκαλεί θλίψη ή γέλωτα.

Ο τώρα-ξέρεις Καρατζαφέρης έχει ξεπεράσει τα όρια της γελοιότητας. Και πάει από κωλοτούμπα σε κωλοτούμπα.

Ο Αλέξης έχει αποτυπωμένη στο πρόσωπο του την αγωνία του μπαίνω-δεν-μπαίνω-στην-Βουλή. Χώρια η εσωκομματική φαγωμάρα.

Αυτό που λείπει ξεκάθαρα από αυτές τις εκλογές είναι το όραμα. Κανείς δεν έχει να προσφέρει ένα όραμα για την επόμενη μέρα.

Και αυτό είναι το πιο θλιβερό από όλα...