2008-12-14

Τάσσο αντίο...


Χτυπημένος από την επάρατη νόσο μας άφησε προχτές 12/12/2008 ο τέως πρόεδρος της Κύπρου Τάσσος Παπαδόπουλος. Η κηδεία του θα γίνει αύριο Δευτέρα 15/12/2008.

Ο Τάσσος Παπαδόπουλος γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1934 και διετέλεσε πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας στην περίοδο 2003-2008. Ήταν ο άνθρωπος που έβαλε την υπογραφή του στην ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ και ο άνθρωπος που με δάκρυα στα μάτια κάλεσε το 2004 τον κυπριακό ελληνισμό να απορρίψει στο σχετικό δημοψήφισμα το κατάπτυστο σχέδιο Ανάν, ένα σχέδιο που κάποια άλλα παπαγαλάκια στη χώρα μας είχαν σπεύσει να αποδεχτούν.

Επειδή προσωπικά είχα παρακολουθήσει με μεγάλη αγωνία εκείνο το διάγγελμά του, δεν θα ξεχάσω ποτέ τη μεγαλύτερη φράση που άκουσα σχετικά με το Κυπριακό εκείνες τις μέρες: "Παρέλαβα κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο. Δεν θα παραδώσω κοινότητα". Αυτή του και μόνο η ρύση για μένα τον κατατάσσει στους μεγαλύτερους πολιτικούς του ευρύτερου ελληνισμού και σίγουρα σε αυτούς του Κυπριακού ελληνισμού.

Καλό ταξίδι Τάσσο, θα μας λείψεις...

2008-12-09

Οργή

Οργή!

Αυτό το αίσθημα είναι που με διακατέχει προσωπικά για τα όσα διαδραματίζονται στην Αθήνα και σε σχεδόν όλες τις πόλεις της χώρας μας.

Οργή για αυτή την υπερβολική οργή που διακατέχει τους κουκουλοφόρους "αντιεξουσιαστές" που ρημάζουν και καίνε τα κέντρα των πόλεων.

Ας ξεκινήσουμε απ' την αρχή. Το Σάββατο το βράδυ ένας 37χρονος αστυνομικός καθαρίζει εν ψυχρώ (εν αμύνει λέει εκείνος) έναν 15χρονο μαθητή που μαζί με άλλους επιτίθεται στο περιπολικό του. Δεν εξετάζω ποιος φταίει. Πιθανόν και οι δυο. Ο 15χρονος δεν έχει κανένα λόγο να επιτεθεί στον αστυνομικό και εκείνος δεν έχει κανένα λόγο να τον καθαρίσει. Το γεγονός είναι ότι ένας 15χρονος πέφτει νεκρός από πυρά αστυνομικού.

Και ξεκινάει το μπαντιρντί. Επεισόδια ανά τη χώρα, κυρίως βέβαια στην Αθήνα, κυρίως στο κέντρο και πέριξ του Πολυτεχνείου.

Οι αντιεξουσιαστές και οι αναρχικοί αντιδρούν και βγαίνουν στο δρόμο. Καίνε, ρημάζουν, πλιατσικολογούν ενώ η αστυνομία ουσιαστικά κοιτάει. Ρημάζουν πολυεθνικές, τράπεζες αλλά και απλά μαγαζιά και αυτοκίνητα του απλού κοσμάκη.

Για μένα όλα αυτά στερούνται οποιασδήποτε ιδεολογικής βάσης. Οι ταραχές που ζούμε έχουν σαν αφορμή την εν ψυχρώ δολοφονία του 15χρονου, αλλά δεν έχουν ένα υπόβαθρο όπως π.χ. οι ταραχές στη Γαλλία πριν 2-3 χρόνια που ήταν ξέσπασμα των αλλοδαπών και των έγχρωμων κατά του καθημερινού ρατσισμού και της εξαθλίωσής τους σαν συνέπειά του. Οι εδώ ταραχές είναι ένα ξέσπασμα βίας με αφορμή ένα τραγικό γεγονός και αυτά περί οργισμένης νεολαίας για την πείνα και την εξαθλίωση τα ακούω βερεσέ. Τι πείνα λέτε να είχε ο 15χρονος γιος διευθυντή τράπεζας και ιδιοκτήτριας κοσμηματοπωλείου στη Βουκουρεστίου;

Δεν μπορούμε να μιλάμε για ξεσηκωμό του λαού, της νεολαίας έστω, κάποιας κοινωνικής τάξης ή ομάδας. Μιλάμε για ωμή βία αντιεξουσιαστών, μιλάμε για ωμή βία μερικών εκατοντάδων ατόμων με αφορμή την ωμή βία της αστυνομίας σε ένα μεμονωμένο περιστατικό. Στα πλάνα της TV προσωπικά δεν είδα κανένα που να μου μοιάσει με μεροκαματιάρη, με άνεργο, με εργαζόμενο των 600 €, με εργαζόμενο που δουλεύει 15 ώρες τη μέρα, με κάποιον που δεν ξέρει πως να βγάλει το μήνα και τις δόσεις καρτών - δανειών κλπ. Στα πλάνα της τηλεόρασης βλέπω τσογλάνια με κουκούλες που είναι δεν είναι 20-25 χρονών, βλέπω αυτό που τόσο γραφικά αποκαλούμε τους γνωστούς άγνωστους, βλέπω αλήτες που βανδαλίζουν και μάλιστα έχοντας πλάνο και εξοπλισμό για να το κάνουν. Καμιά λαϊκή αντίδραση σε οτιδήποτε γίνεται στη χώρα μας δεν βλέπω. Μόνο βανδαλισμούς.

Η χώρα μας είναι μάλλον από τις λίγες ευρωπαϊκές χώρες που η σχέση πολίτη - αστυνομίας είναι τόσο κακή. Δεν είναι τυχαίο ούτε παράξενο. Η ελληνική αστυνομία βγάζει μια αδικαιολόγητη έπαρση και εισπράττει τον αντίστοιχο αρνητισμό. Μην ξεχνάμε και το βεβαρημένο παρελθόν της... Επειδή έζησα χρόνια στη Γερμανία, έχω μέτρο σύγκρισης. Εκεί η αστυνομία σέβεται τον πολίτη, αλλά κι ο πολίτης την αστυνομία. Εκεί δεν υπάρχουν τσαμπουκάδες ούτε απ' τον ένα ούτε απ' τον άλλο. Και αυτό συμβαίνει στα περισσότερα κράτη της Ευρώπης. Η αστυνομία είναι δίπλα στον πολίτη, τον εξ-υπηρετεί και δεν τον προκαλεί. Αλλά ο πολίτης ξέρει ότι αν γίνει κάτι, η αστυνομία θα είναι εκεί να τον προστατεύσει κι όχι απλά να χαζοκοιτάει πως κάποιος του καίει το σπίτι...

Είναι πολύ εύκολο αυτή τη στιγμή να βγούμε και να κράζουμε γενικώς. Να κράζουμε και να λέμε ότι οι αντιεξουσιαστές είναι υποκινούμενοι από συγκεκριμένους πολιτικούς χώρους (μπορεί να είναι κι έτσι), ότι η αστυνομία είναι ανίκανη να προστατεύσει τις περιουσίες του κοσμάκη (σίγουρα είναι έτσι), ότι το κράτος είναι απών (αυτό κι αν δεν είναι σίγουρο), ότι, ότι ότι...

Εγώ θα το αποφύγω. Το μυαλό μου είναι τόσο θολωμένο από τις εικόνες που είδα, είμαι τόσο οργισμένος, που το μόνο βέβαιο είναι ότι θα πω καμιά μαλακία. Οπότε το αφήνω.

Δύο ερωτήματα έχω ξεκάθαρα στο μυαλό μου: τι μπορεί να πει κανείς σε αυτούς τους δύσμοιρους καταστηματάρχες των οποίων τα μαγαζιά καταστράφηκαν στην περίοδο που περίμεναν τη μεγαλύτερη κίνηση αλλά κυρίως τι μπορεί να πει κανείς στους δύσμοιρους γονείς του 15χρονου που χάσαν το παιδί τους τόσο αναίτια;;;

Μπορεί να απαντήσει κανείς;;; Ειδικά στο δεύτερο ερώτημα;;;;;;;;