2008-03-18

Ασφαλιστικό

Κορυφώνονται οι απεργίες εν όψει της ψήφισης του νομοσχεδίου για το ασφαλιστικό.

Για το ασφαλιστικό είχα πρωτογράψει στον οίκο αντοχής το Δεκέμβριο όταν έγινε μια πρώτη απεργία. Ιδού:

Το ασφαλιστικό δεν είναι πρόβλημα νομοθεσίας ούτε ορίων ηλικίας. Το ασφαλιστικό είναι πρόβλημα δημογραφικό και πρόβλημα εισφορών. Εξηγούμαι:

Όταν στην εποχή μας αντιστοιχεί ένας συνταξιούχος σε 2 εργαζόμενους ενώ παλιά αντιστοιχούσε σε 7, υπάρχει πρόβλημα.

Και κυρίως όταν ο νόμος Ρέππα για το ασφαλιστικό δεν εφαρμόστηκε από καμία απολύτως κυβέρνηση (ούτε καν από αυτήν που τον ψήφισε) ούτε για μια ημέρα, τότε υπάρχει πρόβλημα. Το ελληνικό δημόσιο δεν έχει πληρώσει τις εισφορές που όφειλε να πληρώσει στα ταμεία με βάση το νόμο Ρέππα. Αν τις είχε πληρώσει δεν θα είχαν τα ταμεία μας το χάλι που έχουν.

Και συνεχίζω σήμερα:

Στην όλη αυτή ιστορία με το ασφαλιστικό τείνω να πω ότι όλοι έχουν δίκιο απ' την πλευρά τους.

Η κυβέρνηση έχει δίκιο να λέει ότι κάτι πρέπει να γίνει αλλιώς σε 5-10 χρόνια το σύστημα θα καταρρεύσει.

Η αντιπολίτευση έχει δίκιο να κράζει, γιατί δεν γίνονται και σπουδαίες τομές.

Οι απεργοί έχουν δίκιο να απεργούν γιατί είναι προφανές ότι θίγονται τα ασφαλιστικά - συνταξιοδοτικά δικαιώματα όλων μας!

Ο κοσμάκης έχει δίκιο να κράζει τους απεργούς, αφού έχουμε πνιγεί στα σκουπίδια, μας κόβουν το ρεύμα συνέχεια και γενικώς υφιστάμεθα ταλαιπωρία.

Οι ασφαλισμένοι σε "καλά" ταμεία έχουν δίκιο να κράζουν για τις ενοποιήσεις, γιατί οι εισφορές τους θα χρησιμοποιηθούν για να καλυφθούν τρύπες αλλού, χώρια που οι παροχές των ταμείων τους θα μειωθούν.

Οι ασφαλισμένοι σε "κακά" ταμεία έχουν δίκιο να κράζουν και να λένε ότι δεν φταίνε εκείνοι που τα ταμεία τους είναι σε κακό χάλι, αφού εκείνοι πληρώνουν κανονικά τις εισφορές τους και κάποιοι άλλοι τις κακοδιαχειρίστηκαν.

Εμένα αυτό που με ενοχλεί πιο πολύ απ' όλα είναι η ενοποίηση των ταμείων. Εκεί τι γίνεται; Εύρωστα ταμεία συνενώνονται με ελλειμματικά. Άρα από γεμάτα ταμεία, παίρνουμε τα λεφτά και τα πάμε σε άδεια.

Ας αναλογιστούμε τώρα το εξής: Στην πολυκατοικία που μένουμε είμαστε 10 οικογένειες. Ο ένας έχει 10.000 € στην τράπεζα, ο άλλος 5.000 €, ένας τρίτος 100.000 €, και οι 7 έχουν χρέη σε καταναλωτικά και στεγαστικά δάνεια από 10.000 € έως 80.000 €.

Βγαίνει τώρα ο διαχειριστής και λέει: "Κάνουμε ενοποίηση ταμείων." Άρα ενοποιούμε τα πορτοφόλια μας. Και όλοι έχουν ξαφνικά από 500 € στο πορτοφόλι τους. Έτσι λοιπόν η οικογένεια που είχε 100.000 € και μπορούσε να πηγαίνει 3 βδομάδες διακοπές στη Χαβάη, μένει με 500 € και δεν πάει πουθενά. Και οι χαρομοφάηδες που παίρναν καταναλωτικά δάνεια, αντί να έχουν χρέη έχουν και 500 € στην τσέπη.

Είναι δίκαιο αυτό;;;

Καλή απεργία αύριο!

2008-03-05

Μακεδονικό ζήτημα

Συλλαλητήρια πάλι σήμερα για το όνομα της πΓΔΜ.

Όπως είναι προφανές από την ώρα που γράφω το ποστ, εγώ είμαι σπίτι μου και όχι σε κάποιο συλλαλητήριο. Πήγα στο συλλαλητήριο του 1992 μαζί με 1.000.000 άλλους έλληνες και δεν κατάφερα τίποτα, ποιος ο λόγος να πάω σήμερα; Και είμαι και Μακεδόνας 100%, με οικογένειες που 4 γενιές πίσω δεν έχουν να δείξουν ούτε ένα πρόγονο μη Μακεδόνα.

Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι κατακεραυνώνω αυτούς που πάνε. Ή ότι τους κολλάω την ταμπέλα του εθνικιστή, του χρυσαυγίτη, του φασίστα του ακροδεξιού κλπ. ΟΧΙ. Δικαίωμα του καθενός να διαμαρτυρηθεί, αρκεί να μην παρεκτραπεί.

Το θέμα μας δεν είναι ποιος έχει ιστορικά δίκιο σε αυτή τη διένεξη με τη γείτονα χώρα. Αυτό είναι αρκετά σαφές σε όλο το κόσμο. Το θέμα είναι να βρεθεί μια βιώσιμη λύση την οποία θα αποδεχτούμε και οι 2 χώρες με αξιοπρέπεια. Προσωπικά μου πήρε καμιά δεκαετία να το αντιληφθώ αυτό.

Στρουθοκαμηλισμός είναι η μόνη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό (ποιο μυαλό δλδ, αλλά τέλος πάντων) σχετικά με το λεγόμενο μακεδονικό ζήτημα.

Επί 50 χρόνια μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο το θέμα δεν υπήρχε, εμείς στο σχολείο μαθαίναμε για "Μακεδονία" ως ομόσπονδο κράτος της Γιουγκοσλαβίας και για μακεδονική γλώσσα στη Γιουγκοσλαβία. Όλα ζάχαρη τότε...

Μετά, όταν συντελέστηκε η διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας ξαφνικά ξυπνήσαμε, ταρακουνηθήκαμε για 3-4 χρόνια, βγήκαμε στους δρόμους, φωνάξαμε, κρατήσαμε άκαμπτη στάση (από άρνηση ρεαλιστικών προτάσεων όπως Νέα Μακεδονία, Σλαβομακεδονία, Βόρεια Μακεδονία, έως το εμπάργκο του Παπανδρέου), σιγά-σιγά ξεχάσαμε το θέμα και το θάψαμε κάτω απ' το χαλί.

Ο Γκαντεμιρέλ είπε το περίφημο "σε 10 χρόνια το θέμα θα έχει ξεχαστεί" και οι κυβερνήσεις Σημίτη και (η πρώτη) Καραμανλή το εφήρμοσαν κατά γράμμα. Επί 10 χρόνια δεν υπήρξε καμία κίνηση από την πλευρά μας, ενώ στο μεταξύ οι "άλλοι" κάναν τη δουλειά τους και παίρναν τις αναγνωρίσεις τη μια μετά την άλλη. Εμείς χαρακτηρίζαμε όλους όσους αναγνώριζαν την πΓΔΜ ως Μακεδονία ανθέλληνες και βάζαμε το κεφάλι ξανά στην άμμο. Μας έφτανε με το παραπάνω να κολλήσουμε την ταμπέλα του ανθέλληνα σε χώρες που απλά ήθελαν να διασφαλίσουν τα συμφέροντά τους και να συναλλάσσονται με ευκολία με την πΓΔΜ.

ΤΩΡΑ έχουμε ένα πολύ δυνατό χαρτί στα χέρια μας και πρέπει να μην το κάψουμε. Ορίσαμε την κόκκινη γραμμή μέχρι την οποία μπορούμε να πάμε και περιμένουμε να συναντηθούμε κάπου στη μέση με τους γείτονες-αντίδικους. Και επιτέλους βλέπω να υπάρχει μια σύμπνοια απόψεων και στα πολιτικά μας κόμματα, τα οποία αναγνωρίζοντας τα πραγματικά δεδομένα σταμάτησαν τις κορώνες και τις κοκορομαχίες.

Επιτέλους μετά από 60+ χρόνια έχουμε ρεαλιστική πολιτική στο ζήτημα, ας καταφέρουμε να δείξουμε συνέπεια για να μην απολέσουμε το τελευταίο μας χαρτί.