2006-08-29

Πλημμύρες (Κρανίου Τόπος 3)

Μετά την καταστροφή από τη φωτιά ήρθε και η καταστροφή από το νερό.

Μισή ώρα μπόρας χθες στην Κασσάνδρα έφερε τη δεύτερη καταστροφή μέσα σε μια εβδομάδα. Στη Χανιώτη, το Πευκοχώρι και τη Σκιώνη πλημμύρησαν υπόγεια και ισόγεια, αυτοκίνητα παρασύρθηκαν στη θάλασσα, χώρια πόση στάχτη, λάσπη και σκουπίδια κατέβασαν τα ρέματα από το βουνό.

Το πρόβλημα είναι έντονο και θα οξυνθεί ακόμα περισσότερο τις επόμενες εβδομάδες όταν θα αρχίσουν οι φθινοπωρινές βροχές. Οι δασολόγοι προτείνουν την κατασκευή φραγμάτων από κορμούς δέντρων (υπάρχουν αρκετοί) και τον καθαρισμό των ρεμάτων. Προτείνουν επίσης να αφεθεί το δάσος να αναγεννηθεί από μόνο του (όσο είναι αυτό εφικτό και εφ' όσον δεν φύγει όλο το γόνιμο χώμα με τα απαραίτητα στοιχεία από τις βροχές) και ο άνθρωπος να υποβοηθήσει την κατάσταση όπου χρειαστεί. Φωνάζουν και λένε να μην επαναληφθούν τα λάθη που έγιναν στον Κέδρινο Λόφο (Σέϊχ Σου) στη Θεσσαλονίκη το 1997, όπου φυτεύτηκαν εν μέρει και δρεις (!!!) γιατί είναι πιο ανθεκτικές στη φωτιά, άσχετα με τις υποδείξεις τους ότι η δρυς δεν είναι δυνατό να ευδοκιμήσει στο συγκεκριμένο χώρο.

Η πολιτεία για την ώρα ακούει προσεκτικά και υπόσχεται να γίνουν οι απαραίτητες ενέργειες. Ας μην μείνουμε στα λόγια αυτή τη φορά...



Η φωτογραφίες είναι από το in.gr

2006-08-25

Κρανίου τόπος 2

Δεύτερη εξόρμηση χτες στο Πολύχρονο στη Χαλκιδική.

Πήγα να πάρω κάτι πράγματα που είχαμε αφήσει στο σπίτι φεύγοντας πάνω στον πανικό.

Βρήκα το κουράγιο να κάνω και μια βόλτα ως το Πευκοχώρι και συγκεκριμένα ως την κάθοδο του beach bar "Γλαρόκαβος".

Η ατμόσφαιρα έχει καθαρίσει, ο ουρανός είναι πλέον γαλανός, η ορατότητα είναι γενικά καλή. Οι περισσότερες εστίες έχουν σβηστεί, τα δέντρα φυσικά σιγοκαίνε ακόμα όπως τα ξύλα σε ένα τζάκι. Και προφανώς θα σιγοκαίνε για κάποιες μέρες ακόμα.

Αυτό που είναι τραγικό είναι η εικόνα που αντικρύζει κανείς. Από το πρώτο φανάρι του Πολυχρόνου έως λίγο μετά το Πευκοχώρι ότι είναι δεξιά του δρόμου προς το βουνό, έχει καεί. Καμμένα πεύκα, καμμένα χόρτα, καμμένες ελιές που και που καμμένα σπίτια, καμμένη γη. Στάχτη και κάρβουνο όλα. Σε κάποια σημεία η φωτιά κατάφερε και πέρασε και αριστερά του δρόμου. Στα περισσότερα τέτοια σημεία έκαψε λίγα χόρτα και τις πικροδάφνες που περιστοίχιζαν το δρόμο.

Όχι όμως στη Χανιώτη. Εκεί η φωτιά που πέρασε το δρόμο έκαψε το σούπερ μάρκετ "Μασούτης" ολοσχερώς. Δεν έμεινε τίποτα. Κάηκε σε τέτοιο βαθμό που φαίνεται ο σκελετός του κτιρίου και το μπετόν!!! Ήδη είχαν τοποθετηθεί 2-3 τεράστια container απ' έξω και είχαν αρχίσει οι εργασίες καθαρισμού του κτιρίου από τα καμμένα προϊόντα.

Λίγο μετά το Πευκοχώρι η φωτιά δεν ακολούθησε το δρόμο και "πήγε" προς τα μέσα, με αποτέλεσμα να φτάσει στην άλλη πλευρά του ποδιού.

Επειδή δεν είχα απεριόριστο χρόνο αποφάσισω να σταματήσω τη γύρα μου και να γυρίσω... Χώρια την θλίψη που ένοιωσα βλέποντας αυτές τις εικόνες...

Σε κουβέντα που είχα με κατοίκους και γείτονες παραθεριστές στο Πολύχρονο μου είπαν ότι εκείνο το καταπληκτικό αεράκι που φυσούσε το βράδυ και μας έφερνε δροσιά και τη μυρωδιά του πεύκου από το δάσος, τώρα φέρνει στάχτη και μυρωδιά καμμένου...

2006-08-23

Κρανίου Τόπος

Στάχτη... Στάχτη παντού... Στη γη, στον αέρα, στην επιφάνεια της θάλασσας, στα σπίτια (όσα δεν καήκανε), παντού...

Αυτό το τοπίο αντίκρυσα χτες που κατέβηκα να δω τι απέγινε το εξοχικό μας στο Πολύχρονο. Εμείς σταθήκαμε τυχεροί. Η φωτιά στα διπλανά οικόπεδα δεν πέρασε σε μας γιατί είχαμε την τύχη να περάσει η πυροσβεστική και να τη σβήσει. Ευτυχώς ούτε οι γείτονες πάθαν ζημιές πέραν του ότι τους κάηκαν μερικά δέντρα. Ο Θεός έβαλε το χέρι του...

Ότι υπήρχε δεξιά του δρόμου, δηλαδή προς το βουνό, κάηκε. Έμειναν ελάχιστες "οάσεις" πρασίνου, ποιος ξέρει πως. Η γενικότερη εικόνα είναι μια μαυρίλα. Καμμένα πεύκα, στάχτη, έντονη μυρωσιά καμμένου πεύκου και καπνός. Πολύς καπνός. Τόσο πολύς που ο ήλιος είχε γίνει μια απλή πορτοκαλί μπάλα και τον κοιτούσες κατάματα ανετότατα. Τόσο πολύς που ενώ στην αρχή όταν έφτασα περίπου στις 4 μμ έβλεπα τη Σιθωνία, αλλά μετά που γύρισε ο αέρας δεν έβλεπα σε απόσταση πάνω από 500 μ και χρειάστηκε να ανάψω και τα φώτα του αυτοκινήτου στο δρόμο.

Από την ταράτσα του συγκροτήματος είχα μια πιο μεγάλη εικόνα. Τα σπίτια που ήταν κάτω από το δρόμο τη γλίτωσαν, το δάσος και τα σπίτια πάνω από το δρόμο γίναν παρανάλωμα του πυρός. Σε όση απόσταση μου επέτρεπε ο καπνός να δω, έβλεπα καμμένα πεύκα.

Όση ώρα ήμουν εκεί, έβρεχε κυριολεκτικά στάχτη... Τόσο που τσούζαν τα μάτια και δυσχαιρενόταν η αναπνοή.

Δυστυχώς δεν είχα μαζί μου τη φωτογραφική μου μηχανή να βγάλω φωτογραφίες. Αλλά και να την είχα, δεν ξέρω αν θα είχα τη δύναμη να τη σηκώσω. Το θέαμα ήταν αποκαρδιωτικό. Η θλίψη που αισθανόμασταν όσοι βρεθήκαμε εκεί ήταν απεριόριστη... Ήταν να βάλεις τα κλάμματα...

Γυρίζοντας είχα ανοικτό ραδιόφωνο. Το τι μπούρδα έχει ειπωθεί από τους "και καλά" αρμόδιους δεν περιγράφεται. Η ίδια εικόνα και στα κανάλια της τηλεόρασης. Το αποκορύφωμα: οι καυγάδες μεταξύ των πολιτικών σχετικά με το ποιος φταίει...

Ας δούμε όμως κάποια γεγονότα λίγο ψυχρά:

1) Γεγονός είναι ότι η φωτιά στην αρχή υποτιμήθηκε από την πυροσβεστική, η οποία έστειλε λίγα οχήματα (2 ή 4 κανείς δεν ξέρει)
2) Γεγονός είναι ότι η πυροσβεστική άργησε να πάει στις εστίες φωτιάς ακριβώς επειδή την υποτίμησε. Από εκεί πηγάζει και ο καυγάς για την ακριβή ώρα έναρξης της φωτιάς. Άλλοι λένε οτι ήταν στις 5.30 μμ, άλλοι στις 5.45 μμ, η πυροσβεστική λέει στις 6.15. (Μήπως επειδή πήγαν στις 6.30 μμ στη φωτιά;;;)
3) Γεγονός είναι ότι δεν σηκώθηκαν αμέσως τα περίφημα καναντέρ.
4) Γεγονός είναι ότι καναντέρ που ήταν στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης, είχαν πάει στη Ζάκυνθο, ενώ η φωτιά είχε ξεκινήσει στην Κασσάνδρα. Άλλο ένα στοιχείο που αποδεικνύει πόσο υποτιμήθηκε το μέγεθος της.
5) Γεγονός είναι ότι τα μισά καναντέρ του στόλου δεν μπορούσαν να πετάξουν, είτε γιατί είχαν βλάβη, είτε γιατί δεν πετάνε σε θερμοκρασίες άνω των 38 C. Τι σπάνια θερμοκρασία για την Ελλάδα, αλήθεια...
6) Γεγονός είναι ότι τα 22-23 καναντέρ που υπάρχουν δεν επαρκούν, αλλά "δεν υπάρχουν λεφτά" για αλλά (για την Ολυμπιάδα υπήρχαν όμως...)
7) Γεγονός είναι ότι δεν υπήρχαν αντιπυρικές ζώνες στο δάσος, γιατί "δεν υπήρχαν τα λεφτά"!!!!!!!!!!
8) Γεγονός είναι ότι η πυροσβεστική δεν είναι σωστά και επαρκώς επανδρωμένη με μόνιμο προσωπικό. Υπάρχουν εποχικοί συμβασιούχοι 4 μηνών, οι οποίοι κρατιούνται πολιτικά όμηροι. Εδώ οι ευθύνες των ΟΤΑ είναι τεράστιες που δεν προκηρύσουν τις αντίστοιχες θέσεις, με τη συνηθισμένη δικαιολογία (σωστά μαντέψατε) ότι "δεν υπάρχουν λεφτά".
9) Γεγονός είναι ότι στην Κασσάνδρα υπάρχει μόνο ένας σταθμός Πυροσβεστικής στην Κασσανδρεία που α) δεν είναι επαρκώς εξοπλισμένος και επανδρωμένος και β) προφανέστατα δεν επαρκεί για όλη την Κασσάνδρα. Ο επόμενος κοντινότερος είναι του Πολυγύρου.
10) Γεγονός είναι ότι δεν υπήρχε σχέδιο πυροπροστασίας για την Κασσάνδρα αντίστοιχο του προγράμματος "ΣΙΘΩΝ" που υπάρχει (έστω και αν είναι σε πιλοτική φάση) για τη Σιθωνία. Το πρόγραμμα προβλέπει εγκατάσταση καμερών στα δάση και παρακολούθηση της χερσονήσου μέσω των καμερών αυτών αλλά και μέσω του ελληνικού δορυφόρου HELLAS SAT. Τη δικαιολογία για την ανυπαρξία τέτοιου προγράμματος μπορείτε να τη φανταστείτε...
11) Γεγονός είναι ότι δεν υπάρχει σχέδιο για την αντιμετώπιση μαζικών καταστροφών και την εκκένωση των πληθυσμών. Το ότι δεν κάηκε κόσμος ζωντανός ήταν θαύμα και τύχη.
12) Γεγονός είναι ότι στον πανικό που δημιουργήθηκε, οι δρόμοι μποτιλιάραν και τα πυροσβεστικά που ερχόταν από Θεσσαλονίκη κολλήσαν στην κίνηση με αποτέλεσμα να αργήσουν να φτάσουν στις εστίες φωτιάς. Αλλά θα μου πείτε, εδώ γίνεται μποτιλιάρισμα όταν δεν επικρατεί πανικός...
13) Γεγονός είναι ότι η φωτιά προήλθε από εμπρησμό. Τα περί κεραυνού είναι μπαρούφες, ένας κεραυνός δεν προκαλεί διαφορετικές εστίες, αλλά μια. Οι αρχικές-ταυτόχρονες εστίες ήταν 6-8 ανάλογα με τις μαρτυρίες.
14) Γεγονός είναι ότι ο καιρός συνέβαλλε στο να εξαπλωθεί η φωτιά άμεσα και να τεθεί εκτός ελεγχου πολύ γρήγορα. Ο άνεμος που φυσούσε εξάπλωσε τη φωτιά σε βάθος χιλιομέτρων εν ριπή οφθαλμού. Επίσης δυσχαίρανε κατά πολύ το έργο της πυροσβεστικής.
15) Γεγονός είναι τέλος ότι μας διοικούν άσχετοι και ανεύθυνοι που νοιάζονται μόνο για την καρέκλα και την "μαρμίτα", είτε αυτοί είναι δήμαρχοι, νομάρχες, βουλευτές, περιφερειάρχες, υπουργοί, είτε αυτοί είναι πράσινοι, μπλε, κόκκινοι, κίτρινοι, πορτοκαλί. Το μόνο που τους νοιάζει είναι να μην μείνει το μπαλάκι, η καυτή πατάτα στα χέρια τους αφού γίνει το κακό. Δεν ενδιαφέρονται για την πρόληψη του κακού. Μόνο η καρέκλα τους τους νοιάζει και τίποτα άλλο.

Και βγαίνει μετά ο υπουργός Μακεδονίας-Θράκης και ζητάει συγγνώμη για τυχόν παραλήψεις κατά την κατάσβεση!!!

Τι να την κάνει την συγγνώμη του υπουργού ο κοσμάκης που έχασε τη περιουσία του; Με τη συγγνώμη του υπουργού θα ξανακάνει τα σπίτια του; Ή με τη συγγνώμη του υπουργού θα ξαναγίνει το δάσος της Κασσάνδρας; Ή με τη συγγνώμη του υπουργού θα ξαναγίνει η Κασσάνδρα ένα από τα πιο όμορφα μέρη της Ελλάδας;

Ή δεν καταλαβαίνει ο κύριος υπουργός ότι παραλήψεις δεν έγιναν μόνο κατά την κατάσβεση, αλλά πολύ πριν με την έλλειψη οργάνωσης και υποδομών ώστε να μπορεί να αντιμετωπιστεί μια τέτοια φωτιά;;;


2006-08-22

Πύρινη λαίλαπα

Κόλαση


Αυτή είναι η λέξη που περιγράφει αυτό που ζήσαμε χτες στο Πολύχρονο Χαλκιδικής. Το ότι δεν καήκαμε είναι θαύμα και τύχη.

Η φωτιά ξεκίνησε έξω από το Πολύχρονο και προήλθε προφανέστατα από εμπρησμό. Λόγω του αέρα εξαπλώθηκε εν ριπή οφθαλμού προς το βουνό. Από εκεί που βλέπαμε μόνο τον καπνό, δεν πήραμε είδηση για πότε η φωτιά κατέβηκε από το βουνό προς τη θάλασσα.


Η φωτιά που μπήκε έφτασε στα διπλανά οικόπεδα από το συγκρότημα που παραθερίζουμε. Στην αυλή μας έβρεχε κυριολεκτικά φωτιά όταν αποφασίσαμε να φύγουμε για την Ποτίδαια. Το παιδί από τον καπνό δεν μπορούσε να αναπνεύσει και έκλεγε ασταμάτητα. Τι έγινε με το σπίτι μας δεν ξέρω, η τελευταία ενημέρωση που είχα χτες στις 10 μμ ήταν ότι το συγκρότημα δεν κάηκε. Όταν μπορέσω, θα κατέβω ξανά να δω τι απέμεινε…





Η φωτογραφία είναι από το in.gr

2006-08-21

Super league ή super φούσκα;;;



Τέρμα τα μπάνια του λαού για τους ποδοσφαιριστές, το πρωτάθλημα άρχισε. Η νέα super league είναι εδώ και υπόσχεται να μας προσφέρει περισσότερο θέαμα, καλύτερα παιχνίδια, με καλύτερη διαιτησία, σε καλύτερα γήπεδα, με λιγότερη βία, γενικώς μας υπόσχεται ένα καλύτερο πρωτάθλημα.


Στήθηκα λοιπόν και εγώ το Σαββατοκύριακο να δω τη νέα super league. Τι είδα;;;


Μια απ’ τα ίδια. Έναν Ολυμπιακό να σπρώχνεται ελαφρά για να κερδίσει την Ξάνθη. Τους ερυθρόλευκους «επιστήμονες» να πετάνε μπουκάλια στους δύσμοιρους παίκτες της Ξάνθης. Τους «φιλάθλους» της ΑΕΚ να ουρλιάζουν «Βούλγαροι - Βούλγαροι» σε παίκτες και οπαδούς του ΠΑΟΚ. Τους ΠΑΟΚτσήδες απομονωμένους και σε αστυνομικό κλοιό ώστε να μπορέσουν να δουν το παιχνίδι χωρίς να εμπλακούν με τους ΑΕΚτσήδες. Την ίδια εικόνα στη Λάρισα με τους οπαδούς του Άρεως. Ένα άδειο Καυταντζόγλειο. Ένα άθλιο γήπεδο «Σ. Μαυροθαλασσίτης» που θυμίζει χωράφι. Τον Γερμανάκο να σφυρίζει ανύπαρκτο πέναλτυ κατά του Άρεως και να μην κατακυρώνει κανονικότατο γκολ της Λάρισας.


Εκεί κάπου πήγα για ύπνο και δεν περίμενα να δω τα στιγμιότυπα από τους άλλους αγώνες…


Τι άλλαξε λοιπόν σε σχέση με πέρυσι; Όλα όσα είδαμε χτες δεν τα είδαμε και τις άλλες χρονιές; Ή όσα έγιναν το καλοκαίρι στη μεταγραφική περίοδο δεν τα είχαμε ξαναδεί; ***


Ή είναι κανένας μας τόσο αφελής να νομίζει ότι επειδή αλλάξαμε το λογότυπο και το όνομα του διοργανωτή του πρωταθλήματος αλλάζει και η ουσία των πραγμάτων.


Super league λοιπόν ή super φούσκα; Νομίζω ότι είναι περιττό να τεθεί το ερώτημα. Μακάρι με τον καιρό να διαψευστώ αλλά δεν το νομίζω…


***Κι όμως, κομπίνα ανάλογη με αυτήν του Γούμενου που κατάφερε και πούλησε κωψοχρονιά τον Σαλπιγγίδη στον ΠΑΟ, αφού ο ανώνυμος δύσμοιρος ΠΑΟΚτσης είχε στερηθεί από τα λεφτά του για να τον κρατήσει στον ΠΑΟΚ, δεν είχαμε ξαναδεί. Ούτε είχαμε δει ποδοσφαιριστή τη μια μέρα να δηλώνει ότι θέλει να μείνει στον ΠΑΟΚ και ότι τον τιμάει η αγάπη του κόσμου, αλλά την άλλη να την κοπανάει αφού έχει αρπάξει τα λεφτά του κοσμάκη.

2006-08-14

«Τα μπάνια του λαού» Μέρος 2ον

Όπως έλεγα στο τελευταίο μήνυμα διακρίνω δυο κατηγορίες Ελλήνων λουομένων:


1)Η κατηγορία των νεαρών ντάμπα-ντουμπάτων Ελληναράδων

2)Η κατηγορία των υπολοίπων Ελληναράδων (συμπεριλαμβάνει παιδιά, 40ρηδες και άνω έως και τους θρυλικούς παππούδες και γιαγιάδες)


Τότε ασχοληθήκαμε με τους ντάμπα-ντουμπάτους. Σήμερα θα ασχοληθούμε με την δεύτερη κατηγορία.

Η κατηγορία των λοιπών Ελληναράδων λοιπόν αποτελείται από όσους δεν θέλουν – δεν μπορούν να ακολουθήσουν το πρόγραμμα των ντάμπα-ντουμπάτων Ελληναράδων. Είναι τα παιδάκια έως 15 χρονών (μετά προσπαθούν να αλλάξουν κατηγορία και να γίνουν ντάμπα-ντουμπάτοι), είναι οι γονείς τους, είναι οι λογής-λογής παππούδες και γιαγιάδες, είναι όσοι έχουν ξεζουμιστεί όλοι την εβδομάδα στη δουλειά και δεν αντέχουν κι άλλο τρέξιμο το Σ/Κ. Είναι με λίγα λόγια μια μέση ελληνική οικογένεια.


Κατεβαίνει λοιπόν η οικογένεια για το μπάνιο του λαού στην παραλία. Όσο πιο κοντά η παραλία τόσο καλύτερα, γιατί «που να τρέχεις τώρα»; Κατά προτίμηση θέλει να πάει και με τα πόδια. Τα παιδιά έχουν μαζί τους τα κουβαδάκια και τα μπρατσάκια (αν είναι σε αντίστοιχη ηλικία) ή τις ρακέτες και καμιά μπάλα βόλεϊ ή πόλο (αν είναι μεγαλύτερα), η μαμά έχει υπό μάλης μια τεράστια τσαντάρα με κυρίως άχρηστα πράγματα μέσα (8 ειδών αντιηλιακά- γιατί το ένα δεν φτάνει, 10 ψάθες, 7 περιοδικά «ποικίλης ύλης») και ο δύσμοιρος πατέρας κουβαλάει την ομπρέλα, τις 5 καρεκλίτσες για όλα τα μέλη της οικογένειας, το ψηγειάκι για τα απαραίτητα νερά και αναψυκτικά, κάπου χωμένη κάτω από την αριστερή μασχάλη την αθλητική εφημερίδα και με το τελευταίο ελεύθερο δάκτυλο κρατάει το ποτήρι με τον φραπέ. Εννοείται ότι ο παππούς και η γιαγιά έχουν κατέβει από πολύ νωρίτερα γιατί μετά «σηκώνει πάρα πολλή ζέστη».


Εκεί αρχίζει το πανηγύρι. Τα παιδιά αρχίζουν να τσιροκοπάνε από τη χαρά τους και μπαίνουν φουριόζα στη θάλασσα. Η κακόμοιρη μάνα τα κυνηγάει από πίσω για να τους βάλει αντιηλιακό και να τους δώσει το καπελάκι ώστε να μην τους κάψει ο ήλιος. Ο πατέρας έχει αποθέσει τον εξοπλισμό και αρχίζει με το στήσιμο της ομπρέλας, εν μέσω σχολίων και διαπληκτισμών με τη σύζυγο για το ακριβές σημείο που πρέπει να μπει («όχι εδώ ρε παιδί μου, με το κιάλι θα βλέπω τη θάλασσα – ε όχι και τόσο κοντά, θα μας βρέχει!»). Αφού στήσει την ομπρέλα και τα καρεκλάκια, την πέφτει σε αυτό που έχει την καλύτερη σκιά, ρουφάει μια τζούρα από τον καφέ και ανοίγει την εφημερίδα του. Η μαμά έχει καταφέρει να βάλει αντιηλιακό στα «σκασμένα» και έρχεται να κάτσει και εκείνη στον ίσκιο.


Μέσα στο νερό αρχίζει η σύγκρουση της τρίτης με την πρώτη ηλικία. Τα μεν παιδιά παίζουν με τις μπάλες ή κυνηγιούνται σηκώνοντας κύματα και ουρλιάζοντας. Οι ηλικιωμένοι που είναι στο νερό από πριν ανατείλει ο ήλιος (α, ρε Ζολώτα τι μας έκανες) χάνουν την αποκλειστικότητα στη θάλασσα και ενοχλούνται. «Κάντε πιο εκεί βρε παιδιά, μας ενοχλείτε» ή «εδώ βρήκατε να παίξετε;» ή «προσέξτε, μας πιτσιλάτε κι είμαστε γέροι άνθρωποι» και άλλα παρόμοια. Ενίοτε πέφτουν και οι μπηχτές προς τις μάνες: «μάζεψε τα παιδιά σου μωρή, μας πήραν τα αυτιά!» ή «ήθελα να ήξερα, αν ήταν η μάνα σου εδώ, έτσι θα τα άφηνες να αλωνίζουν;» ή «οι σημερινές μάνες δεν επιβάλλεστε καθόλου στα παιδιά σας». Οι μάνες που και που βάζουν από καμιά φωνή «Γιωργάκη φρόνιμα!!!» για να κατευνάσουν την οργή των «γέρων». Εκεί που γίνονται έξαλλες και πετάγονται σαν σούστες από τις ομπρέλες, είναι όταν τα τζουτζούκια τους απομακρυνθούν παραπάνω από 5 μέτρα από την ακτή: «Μιχαλάαακηηηηη, όχι στα βαθιά παιδί μου» ή «έλα πίσω στα ρηχά, γιατί θα σε κάνω μαύρο στο ξύλο αν σε πιάσω». Ο πατέρας ατάραχος σε όλο αυτό το μακελειό, συνεχίζει να διαβάζει τα αθλητικά του και να ρουφάει με θόρυβο τον φραπέ του.


Η ώρα όμως περνάει, ο ήλιος ανεβαίνει, μαζί του και η θερμοκρασία, και οι ηλικιωμένοι «τα παίζουν». Ώρα για ηρωική αποχώρηση. Βγαίνουν λοιπόν από τη θάλασσα, έχοντας σουφρώσει ακόμα περισσότερο μετά από 7 ώρες μέσα στο νερό, αρπάζονται με κάποια μάνα της οποίας το παιδί τους έπρηξε (ώστε η αποχώρηση να λάβει ακόμα ηρωικότερη χροιά), τα μαζεύουν και φεύγουν.


Ανακουφίζονται οι μάνες και τα παιδιά θριαμβολογούν («τους διώξαμε τους κ_λ_γερους!!!»). Το πανηγύρι συνεχίζεται για λίγο ακόμα, που και που πίνουμε καμιά πορτοκαλάδα από το ψυγείο έτσι ώστε να δικαιολογηθεί η παρουσία του και να αναγκαστεί ο πατέρας να το κουβαλήσει και την επομένη. Μετά από άπειρους καυγάδες με τα παιδιά η μάνα καταφέρνει να τα βγάλει απ’ το νερό («λέπια θα βγάλετε, θα έρθουμε και αύριο», «εδώ είναι η θάλασσα, δεν φεύγει»), ο πατέρας μαζεύει την πραμάτεια τις οικογένειας και όλοι μαζί ανεβαίνουν για το μεσημεριανό… Ένα ακόμα μπάνιο έφτασε στο τέλος του...


Καλά μπάνια και καλό 15Αύγουστο!!!

2006-08-08

«Τα μπάνια του λαού» Μέρος 1ον

"Καλοκαιράκι, ζέστη, θάλασσα, «τα μπάνια του λαού», ο σύγχρονος Έλληνας κάνει τις διακοπές του, ξεκουράζεται και «γεμίζει» τις μπαταρίες του για τον επερχόμενο χειμώνα." Έτσι ξεκινούσαμε το προηγούμενο αρθράκι μας. Ας δούμε λοιπόν πως κάνει ο σύγχρονος Έλληνας τα περίφημα «τα μπάνια του λαού»:

Προσωπικά διακρίνω δυο κατηγορίες:

1)Η κατηγορία των νεαρών ντάμπα-ντουμπάτων Ελληναράδων
2)Η κατηγορία των υπολοίπων Ελληναράδων (συμπεριλαμβάνει παιδιά, 40ρηδες και άνω έως και τους θρυλικούς παππούδες και γιαγιάδες)

Σήμερα θα ασχοληθούμε με την πρώτη κατηγορία. Ο ντάμπα-ντουμπάτος Ελληνάρας πάει σε μοδάτο Beach bar (ελληνιστί για να μην ξεχνιόμαστε: παραλιακό μπαρ) απλώνει την αρίδα του σε κάποια ξαπλώστρα, χαϊδεύει την τριχωτή κοιλιά του, ξύνει τα α_χ_δια του, φοράει μοντέρνο μαύρο γυαλί, παραγγέλνει φραπέ και «μπανίζει δεξιά-αριστερά». Η ντάμπα-ντουμπάτη ύπαρξη που τον συνοδεύει, απλώνει και εκείνη την κορμάρα της (ή εν πάσει περιπτώσει αυτό που θεωρεί εκείνη κορμάρα) στη διπλανή ξαπλώστρα, απλώνει επί ένα 20λεπτο το αντιηλιακό στα πόδια της, τη κοιλιά της και τα χέρια της (αν είναι ναζιάρα, ζητάει από τον καλό της να της αλείψει την πλάτη), παραγγέλνει και εκείνη το φραπέ της, βάζει και εκείνη το καινούριο της γυαλί ηλίου, παίρνει το περιοδικό της (Cosmopolitan ή κάτι αντίστοιχο) και αρχίζει το διάβασμα.

Για να είναι όλα ολοκληρωμένα πρέπει φυσικά να γίνουν υπό τους ρυθμούς ντάμπα-ντουμπάτης μουσικής, σε τέτοια ένταση, ώστε ο -ντουμπάτος Ελληνάρας και η ντάμπα-ντουμπάτη ύπαρξη που τον συνοδεύει να μην μπορούν να ακουστούν μεταξύ τους και έτσι ώστε η μουσική να ακούγεται τουλάχιστον 6 ναυτικά μίλια από την ακτή.

Έρχεται η ώρα που το ντάμπα-ντουμπάτο ζευγάρι μας αρχίζει και ζεσταίνεται, οπότε αποφασίζει να βουτήξει στα δροσερά νερά των ελληνικών θαλασσών. Τόσες γαλάζιες σημαίες πήραν οι θάλασσές μας, να μην τις τιμήσουν;;; Μπαίνουν λοιπόν στη θάλασσα, η οποία φυσικά είναι γεμάτη από άλλα ντάμπα-ντουμπάτα ζευγάρια και εκεί αρχίζει (πάλι) το μεγαλείο του Νεοέλληνα. «Αχ, πολύ ζεστή είναι η θάλασσα, σκέτη σούπα», ή «καλέ μπλιάξ είναι, δες πως επιπλέει το αντιηλιακό που έβαλαν ΟΙ ΑΛΛΕΣ» ή «πωπω κόσμος σήμερα, δεν μπορείς να κουνηθείς» ή «δες πως σαλιαρίζουν αυτοί εκεί» και άλλα παρόμοια.

Αφού πλατσουρίσουν και σαλιαρίσουν και εκείνοι για λίγο στα ρηχά, αποφασίζουν να βγουν στη στεριά. Η ντάμπα-ντουμπάτη φίλη μας πάει ντουγρού στην ομπρέλα και αρχίζει να αλείφει τα μαλλιά της με διάφορες λοσιόν που κάνουν 20 € η μία «για να μην χαλάσουν», ξανααλείφεται με αντιηλιακό από πάνω μέχρι κάτω και συνεχίζει το διάβασμα του «επιστημονικού» περιοδικού.

Ο ντάμπα-ντουμπάτος φίλος μας πετυχαίνει έναν κολλητό του αρχίζουν να μιλάνε (=να σχολιάζουν τις διάφορες γκόμενες που περνάν) και αποφασίζουν να παίξουν ρακέτες ή beach volley, ώστε να δείξουν και αυτοί τι κορμάρες που έχουν (άσχετα αν οι σκεμπέδες κρέμονται). Αφού παίξουν κανά 20λεπτο και ιδρώσουν, πηγαίνουν για τη δεύτερη βουτιά, η οποία είναι ακόμα συντομότερη της πρώτης. Μετά γυρίζει ο καθένας στην ντάμπα-ντουμπάτη κοπέλα του και παραγγέλνει μια μπύρα για να ξεδιψάσει. Η ντάμπα-ντουμπάτη φίλη ζηλεύει και ζητάει ένα Gordon Space ή ένα Bacardi Breezer με γεύση καρπούζι.

Το σκηνικό συνεχίζεται με διάφορες παραλλαγές: οι ρακέτες ή το beach volley μπορεί να γίνουν καμιά πατρίδα τάβλι, το Cosmopolitan να γίνει κους-κους (=κουτσομπολιό) με μια κολλητή που πέρασε, ενδεχομένως το ζευγάρι να χορέψει και λίγο υπό τους ρυθμούς της μουσικής κοκ.

Αυτό γίνεται μέχρι να πέσει ο ήλιος ή μέχρι η φίλη μας να «πάρει χρώμα», να γίνει δηλαδή κόκκινη σαν καραβίδα ή σαν κ_λ_ς μαϊμούς οπότε θα αποφασίσουν να φύγουν, ώστε να ετοιμαστούν για τη βραδυνή έξοδο (αυτό είναι άλλο κεφάλαιο), υποσχόμενοι όμως στους εαυτούς τους ότι θα επιστρέψουν την επομένη για ακόμα περισσότερο ντάμπα-ντούμπα, μαύρισμα και «χαβαλέ».


Συνεχίζεται …

2006-08-02

Αύγουστος στην Ελλάδα

Καλοκαιράκι, ζέστη, θάλασσα, «τα μπάνια του λαού», ο σύγχρονος Έλληνας κάνει τις διακοπές του, ξεκουράζεται και «γεμίζει» τις μπαταρίες του για τον επερχόμενο χειμώνα.

Οι πόλεις αδειάζουν καθώς μόνο κάτι δύσμοιροι μένουν πίσω να δουλέψουν, οι επιχειρήσεις, οι υπηρεσίες, τα μαγαζιά στις πόλεις υπολειτουργούν (αν δεν είναι κλειστά) και όλες μας οι δουλειές και οι υποχρεώσεις πάνε για «μετά το 15Αύγουστο».

Οι παραλίες γεμίζουν με κόσμο που θέλει να απολαύσει τη θάλασσα, τα μπάνια και το συνοδευόμενο οφθαλμόλουτρο, οι ταβέρνες γεμίζουν με κόσμο που θέλει να απολαύσει τα μεζεδάκια του με τα ουζάκια του και τα κρασάκια του, τα νησιά «βουλιάζουν» από τουρίστες Έλληνες και ξένους.

Τα κάθε είδους μαγαζιά στα τουριστικά θέρετρα στενάζουν, όπως στενάζουν και οι τσέπες μας όταν τα επισκεπτόμαστε. Στενάζουμε και εμείς οι ίδιοι όσο είμαστε κολλημένοι στην κίνηση για να φτάσουμε στον προορισμό μας, στενάζουμε μεν, υπομονετικά δε. «Χαλάλι μωρέ, διακοπές πάμε με το που θα φτάσουμε θα κάνουμε τα μπανάκια μας».

Με αυτή τη νοοτροπία είμαστε πρόθυμοι να πληρώσουμε και 4-5 € τον απαραίτητο φραπέ μας, 8 € το ποτό μας, 10 € για τις ομπρέλες και τις ξαπλώστρες μας στην παραλία, 50 € το ζευγάρι στην ταβέρνα για το φαγητό μας, 100 € για ένα άθλιο δίκλινο με θέα την πρασιά*, γιατί «έλα μωρέ, διακοπές είμαστε, αν δε χαλάσουμε τώρα λεφτά, πότε θα χαλάσουμε»; Το να ζητήσουμε δε απόδειξη το θεωρούμε ύψιστη ντροπή, γιατί «έλα μωρέ και να την πάρεις την απόδειξη, τι θα την κάνεις, αφού δεν περνάει στην εφορία»;

Με αυτό τον τρόπο συντηρούμε εμείς οι ίδιοι τις υψηλές τιμές, για τις οποίες κατά τα άλλα γκρινιάζουμε, και συμβάλλουμε στο να βγάζουν μερικοί τόσα σε 2 μήνες όσα δεν βγάζουμε εμείς όλο το έτος. Συντηρούμε επίσης ένα επίπεδο τουριστικών υπηρεσιών κατώτερο των προσδοκιών και των απαιτήσεων μας, κατώτερο της εικόνας που θέλουμε να δώσουμε σαν χώρα προς τα έξω, κατώτερο των άλλων χωρών, κατώτερο γενικά. Συντηρούμε και την φοροδιαφυγή με αποτέλεσμα να καλούμαστε εμείς (=μισθωτοί) να πληρώσουμε ουσιαστικά και τους φόρους όλων αυτών που εμφανίζουν μειωμένα έσοδα, επειδή εμείς δεν τολμήσαμε να ζητήσουμε απόδειξη.

Αλλά χαλαρώστε, Αύγουστος είναι, καλοκαίρι είναι, σε διακοπές είμαστε, ας μην βγαίνουμε από το κλίμα των ημερών, ας μην χαλάμε τις καρδιές και ας απολαύσουμε το καλοκαιράκι και τα μπάνια του λαού!!!

Καλό καλοκαίρι!!!


* Αύγουστος 2002 στη Χαλκιδική: Ιδιοκτήτης Super Market έχει και ενοικιαζόμενα δωμάτια. Λόγω μεγάλης κίνησης κάθεται στο ταμείο του Super Market του και «χτυπάει». Εγώ περιμένω υπομονετικά στη σειρά. Έρχεται ένας νεαρός. Ακολουθεί ο εξής επικός διάλογος:

ΝΕΑΡΟΣ: Έμαθα έχετε και δωμάτια…;;;
ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ: Ναι
Ν: Υπάρχουν διαθέσιμα;
ΙΔ: Ναι, 100 € τη βραδιά.
Ν: ;;;; ????? !!!!!!!!!!
ΙΔ: Σε ενδιαφέρει;
Ν: Εεεε, θέα στη θάλασσα έχει το δωμάτιο;
ΙΔ: Ε, όχι ρε φίλε!!! Με 100 € θες να βλέπεις και τη θάλασσα;;;!!!